ديديد که؟!... بعضيها تو وبلاگشون از اين تعبيرات استفاده می کنند: ((آه...... ای عشق ..... تو کجايی؟ دوست دارم چشمان سياهت را... مرا با نگاهت تازه کن.... عشق من، کاش ميشد يک بار به تو بگويم دوستت دارم! و....))....... چرا من از اين تعبيرات خوشم نمياد؟!.....(گر ذوق نيست تو را کژ طبع جانوری!).... واقعآ؟؟!
--------------------------
شکستن نفس!: وقتی به چهره من نگاه می کنيد به شوخ طبعی خدا پی می بريد!
--------------------------------------------
مي گويند از ديد عارفان و کاملان، مطاع های اين دنيا يا ماندنی اند يا نماندنی، يا فانی اند يا باقی.... درست مثل آدمهای گرسنه که همه چيز در نظرشان يا خوردنيست، يا نخوردنی!...... نمی دانم وبلاگ نويسی از نظر عرفان جزء کدام دسته قرار می گيرد! اما دوستی با شما از نظر ما يک کار ماندنی است!..... يعنی ما را به هدفهای والا می رساند!......(درست مانند ادب از که آموختی از بی ادبان ديگه؟!!)..... شما ببخشيد!.. شعور پرانتز همين قدر است و نه بالاتر!!
----------------------------
شعر امروز:
عاشقان را شادمانی و غم اوست
دست مزد و اجرت خدمت هم اوست
غير معشوق ار تماشايی بود
عشق نبود هرزه سودايی بود
عشق آن شعله است کو چون برفروخت
هر چه جز معشوق باقی جمله سوخت
تا بعد....
