اهل ظاهر گمان می کنند،عید حادثه مبارک و تازه ایست که در بیرون وجود آدمی اتفاق می افتد.حادثه ای در جهان روی می دهد،روزی نو می شود، دوره ای به پایان می رسد و بر حسب قرارداد آن روز معین((عید)) نامیده می شود. آدمیان بیش از آنکه رخ دادن حادثه یا روی آوردن نعمتی را ناشی از درون خود بدانند، آنها را متاثر از محیط پیرامون و جهان بیرون می دانند و گویی باید منتظر بمانند تا حادثه ای دررسد و بر آنها تاثیری بگذارد. انسان های ابن الوقت چنین اند و به جای آنکه حاکم بر وقت باشند، تابع وقت اند.

به تاکید باید گفت، ((نو شدن عیدانه))به معنای دقیق کلمه در بیرون وجود آدمی اتفاق نمی افتد و تا کسی از درون نو و تازه نشود دنیای بیرون او هم تازگی نخواهد یافت. نوشدن درونی حاصل فرآیندی طولانی و گاه تلخ است و آنگاه  شیرینی هایی  که پس از تلخی ها، و کامیابی هایی که پس از ناکامی ها برای انسان منتظر پیش می آید،شایسته ((عید))دانستن است.

اما کسی که رنجی نمی برد و تلخیی نمی چشد و به انتظاری نمی نشیند، اگر همه عالم را طراوت فرا گیرد، ذره ای از آن شادابی به ضمیر وی راه نمی یابد. برای او نعمت های عالم، همواره کهنه است و هرگز رنگ تازگی به خود نمی گیرد در حالی که همین نعمت ها برای برخی لحظه به لحظه نو می شود:

هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال

با که گویم که در این پرده چه ها می بینم

کس ندیده است ز مشک ختن و نافه چین

آنچه من هر سحر از باده صبا می بینم

خداوند هم نو آفرین است و هیچ فعل او سابقه ندارد و همه فعل هایش بدیع و بی سابقه است و خود((بدیع السموات و الارض)) است.

عارفان بزرگ ما معتقد بودند هیچ کدام از تجلیات خداوند تکرار شونده نیست، و خداوند در دوبار، یکسان تجلی نمی کند: ((لاتکرار فی التجلی)). اما این بدیع نگری چشم ویژه ای می خواهد. آنهایی که به قرب خداوند بار یافته اند، به وضوح بدیع بودن تجلیات و نوشوندگی فعل الهی را می بینند و در می یابند.

دیگران، همه کهنه خوارند.

گر نباشی نخل وار، ایثار کن

کهنه بر کهنه نه و انبار کن

کهنه و گندیده و پوسیده را

تحفه می بر بهر هر نادیده را

آنکه نو دید او خریدار تو نیست

صید حق است او، گرفتار تو نیست

گنده خواری و کهنه بینی بهره ی کسانی است که از دیدن نعمت حق کور و از رویت جمال حضرت حق دور هستند و کسانی که صید دام حق شده اند، نه کهنه می بینند و نه کهنه می خرند....